من خود فرشته ی مرگم باور نمی کنی ؟!

این روزها بوی کافور می دهد بودنم!

و سپید در سپید

                                  رویای کودکی را می بینم

             که وسیع ترین اقیانوس

میان دریاچه ی  نگاهش

قطره قطره....

بگو عصیانم به کجای دنیا

                           بر خورده بود

که داری ،  اینگونه

                         زمین را

              به نامم سند می زنی؟!

این جا کسی به فکر چشمهای خدا نیست

وهیچ مریم باکره ای  مسیح نمی زاید

و من تمام نامه های عاشقانه ام را

                                  به باستانی ترین زبان

برای شیطان پست می کنم !

بالهایم را پس بده

                                        شاید....

تازگی ها عجیب می ترسم و هیچ شعر عاشقانه ای در خاطرم نمی ماند.

می ترسم از اینکه پرواز با بالهای مشترکمان سهم من نشود!!

تازگی ها جور غریبی می ترسم و تمام نوشته هایم دارند رنگ  اعتراض و بهت می گیرند.

به خودم که شک می کنم تمام اتاق طعم بیست و یک سالگی ام را میدهد طعم گس تعلیق و خلا

 و اینکه کسی مدام به شکل چندش آوری با ناخنهایش روی آینه ی دلم خط می کشید....

طعم طناب - کف پایم روی صندلی و ترس از اینکه مباد تا ابد معلق بمانم و گاهی به طرز وحشتناکی

 دلم می خواست کسی صندلی را از زیر پایم بکشد ! و دستهایم هوای معلق کنار و جودم را چنگ بزند

 و نفس نفس به صبوری  ِ نجیب کودکیم برسم.

کسی ،  نه ، هیچ کس نتوانسته بود این گونه عجیب به ترس دیوانه کننده ی مجهولی دچارم کند

هیچ کس جز تو...

( این اولین باری است  که دلم نمی خواهد در انتهای جمله ام بنویسم بماند و نقطه چینی هم حواله اش

کنم که یعنی هر چه دوست دارید ! نه دلم نمی خواهد .

می خواهم جمله تمام شود و نقطه . فقط یک نقطه که یعنی ؛ تمام شد سر خط. )

   "            مادرم روزت مبارک        "

   دلتنگ که می شوم رو به حیاط می ایستم و می بینمت که رو به باغچه ایستاده ای و داری آرم زمزمه می کنی

    با خدا حرف می زنی  . انگار که می بینی اش  ، میان گلهای یا س و سرخ و محمدی و برگهای سبز گیلاس .

   صدای گنجشکها می آید یاد زمستان و دستهای آبی ات می افتم .  یاد خرده های نان کنار پنجره

   و این که می گفتی :  باران که می آید در را باز نکن گنجشک های پناه گرفته روی آن می پرند

   حسودیم می شود  !؟ نیستی  ، به تمام باغچه   و گنجشکها که صدایت می زنند حسودیم می شود.....

   دلتنگ که می شوم می دانم باید مغرور بایستم و لبخند بزنم  . به دروغ هم که شده لبخند بزنم .

   یاد سه شنبه می افتم یادت هست؟   مگر می شود فراموش کرده باشی   نه هرگز!

   سر در آغوش هم گریستیم و تو آرام در گوشم تمام دغدغه هایت را گفتی  . قرار بود بایستم استوارتر از همیشه

   گفتی مغروری  ، گفتی به تو ایمان دارم ،  گفتی می توانی.... ومن فقط می گریستم

   می دانستی ، می دانستی کجا  باید چه بگویی  ،می دانستی !مثل تمام چیزهای دیگری که پیش بینی کرده بودی

و به وقوع پیوست  !

    این روزها    بابا  نیز جور دیگری است ، جور دیگری در تنهایی هایش صدایت می زند و چه غریب پای سجاده

 صورتش را از چشمهایم می دزدد       به گمانم حس گنگی   وصلمان می کند به تو که حالا نیستی....

   گاهی دلم می خواهد فرو بیفتم میان دستهای کسی و بلند بلند گریه کنم بی که نگاهی آزارم دهد

اما هرکس نداند تو که خوب می دانی بی قرار اما مغرور می ایستم .

    به دل نگیر نمی خواهم نا آرامت کنم

 می دانی در انتها چشمهایم را می بندم و حرارت لبخندم تمام دلتنگی ام را آب می کند.