من اگر بر خیزم

                                                                               تو اگر بر خیزی

                                                                                                                                              همه بر می خیزند          

               اعتراض جامعه جهانی علیه کشت خشخاش در افغانستان  

متاسفانه امروز در جهان شاهد گرفتاری جوانان و نوجوانان در چنگال های بی رحم

 اعتیاد و مواد مخدر بوده و همچنان بلای خانمانسوز اعتیاد به مانند زلزله ای شدید به

 سرعت در حال افزایش ویرانگری است ما به عنوان سازمانی غیردولتی برای کمک به

سایر افراد در بند اعتیاد ، تلاش می کنیم تا بتوانیم یکی را از زیر آوار سهمگین نجات

دهیم اما گوئی در چرخه ای افتاده و درگیر امواج زلزله ای هستیم که به مراتب

قدرتمندتر از یک سونامی بوده و مرکز این زلزله ، کشور همجوار ما یعنی افغانستان

 است .

بنا به اعلام UNODC کشت خشخاش در سال 2007 در افغانستان به بیش از

8200 تن رسیده و این در حالی است که در سال 2006 میزان کشت 6300 تن بوده

است . تعداد سوءمصرف کنندگان دنیا در سال 2007 به بیش از 000/000/200 نفر

 تخمین زده می شود که بیانگر رشد شدید سوءمصرف مواد مخدر در جهان و آسیب

پذیری بیشتر خانواده ها از این معضل جهانی است .

رویاروئی با این موج ویرانگر و مقابله با عرضه انواع مواد مخدر نیازمند یاری تمام

مردان و زنان آزاده جهان از طریق اعتراض مدنی به افزایش بی سابقه و بی رویه کشت

خشخاش و شاهدانه در افغانستان می باشد . بر این اساس انتظار می رود تا با همدلی

 ، پیوستن به ما و بیان اعتراض به سازمان های بین المللی و تدارکچیان این معرکه ،

 خواسته خود را به توقف و ممنوعیت تولید ، توزیع و ترانزیت انواع مواد مخدر در

کشور افغانستان اعلام داشته تا بدین طریق گامی هر چند کوچک برای سالم سازی

نسل ها برداشته شود . 

 قرار نبود تا آخر امتحانها آپ کنم اما.... تو چه فکر می کنی؟؟!

            برای سیاوش  که  دارد ادامه میدهد

                    و شیرین عزیز که هنوز زنده است.

    تمام روزهایم دوشنبه بود، دوشنبه بود که متولد شدم ، باتو .

    از آن روز بود که خواندیم. با هم خواندیم کتابهای خواجه عبدالله و...را

    گم شده بودم در تو و تو در من .داشتیم به چیزی شبیه خودمان می رسیدیم

     شبیه نفسی که در ما دمیده شد .

   یادت هست با نسرین آمده بودم

   و به خیالم فقط یک سئوال داشتم ! و تو با ... و علی نشسته بودی  

   با علی - که برای نسرین می مرد و آخر هم رفتند. رفتند تا به گفته ی تو

   به شیوه ی: من هم آدمم ،  زندگی کنند –

  و داشتی بحث می کردی جدی و داغ ، داغ داغ داغ . ..

   همان جا بود که سوختم ، چرخیدم ، عصیان کردم ، و فرو افتادم ،

   فرو افتادم میان عرفان دستهای تو که داشت خودش را قسمت می کرد .

   یادت هست دوشنبه بود که با هم کوچه های اطراف میدان کاج را دویده بودیم  ،

  فراموش شده بودی و تمام حواست به نفسهای من بود که از ترس بالا نمی آمد.

  همان جا بود که فهمیدم عرفان نه با  عشق که با سیاست نیز  پیوند می خورد . باخته بودم

  تمامم را باخته بودم که خندیدی" می ترسی" . خودت خوب می دانستی مغرور بودم

    و دروغ گوی نا بلدی "نه"  ! مستقیم نگاهم کردی

  به گمانم فهمیده بودی که قرارمان بر بی قراری تا ابد بود.

  رنگ نگاهت شبیه کودکیهای خودم

   و مثل شبهایی که تا صبح توی رختخواب گریسته بودم.

  پیوسته بودم به تمام آنچه تو را زنده نگه داشته بود .

  به تمام آنچه ایمانت را رج میزد.

  دوشنبه بود که گرفتنمان . تو پشتت به یقه ی سفید پدرت گرم بود و من به تو !

  از همان روز ممنوع شدیم به هم. خودت که خوب می دانی من برای ماندن و تو برای

   ماندن من ....